خسته نیستم، نه اصلا خسته نیستم، آی خدا می‏فهمی من خسته نیستم، آی تو که آن بالا نشسته‏ای، من از این زندگی نکبت‏بار انسانی خسته نیستم….

آره با شماهام…
با همه ی شمایی که دوست دارید همه چیز رو به خودتون بگیرید..
با همه ی شمایی که دوست دارید «تو» ی نوشته های من باشید..
با همه ی شمایی که همیشه قضاوت کردید..! پیش داوری کردید…
با همه ی شمایی که باعث اشکام بودید…
با همه ی شماهام …
آره! همه ی تقصیرها مالِ من/ شما بی گناهید/ شما خیرخواهید/ شما دوستم داشتید/ آدم خوبه ی قصه شما بودید/ اونی که دروغ میگفت من بودم/اونی که فریب میداد من بودم/ اونی که دین و ایمان نداشت من بودم/ اونی که خدای شما رو قبول نداشت من بودم/ اونی که خداش با شماها فرق داشت من بودم…
اگه این اشکایی که به خاطر تک تک شماها ریختم حقم بوده ! که هیچ! ولی اگه نبوده… به خدای خودم و به خدای شما که ازتون نمیگذرم…
بلاگمو پاک نمیکنم/ فقط یه مدت میرم…
پ.ن: خدا تنهاست. تنها، خسته و ناامید
پروژه‏ی انسانیت‏اش شکست خورده است، خدا بازی را باخته است(مطرود)